[ امپراتوری...]
ابرهای بی پا برهنه می دوند
تا گرگ باشم
تنت را دور نمی کنم
کبوترم
ترم از این همه ریزش
تا جهش آخر خیس بروم زیر بازوها یت
چترم نمی دهی ؟
درگیرم باخودم حرف می زنم
بوی دریا می دهی وُموج می زند
مویت که سیاه رفت
سرسام دیگرم این «نامه های پراکنده»
بعد جغد کور می رود از دالانهای پیراهن
تا بوی رسوایی خا ک
امپراتوریت را دوست دارم
با تاجی از خار وُ
گل میخی بر د ست
صدای سنگی اگر بیاید
سگ نبودم
رد می شوم از سقوط های بی با ل این آواره گی
تا بینوایانی به شمعدانهای روشن
چشم ندوزند
دهان می دوزم از حرف ها
کوچ من با باران بود
نه آن که بریزم در خودم
در تو
با قی مانده ام
باقیمانده ام هر چه ..!
دست می شویم وُ دها ن می بند م
چشم به ابربی آسما ن
گلی دردست
از میخ
بکاری ام...؟!
وعده های بی پا ابرهای نباریده اند
خط از خط نمی نویسم
روی خط لبت
الله ُاکبر
چه تشنه ام تا شهید شوم
به کودکانه های خیالم
خال می گذارم وُ کبوتر هایم
هوا
چقدر تیره وُ تارم
می نوازمت در گریه ها وُ مویه هایم
دور نشو
خیابانی که منم
آواره گی های زنی را
لیلا نمی شود
هی بخوان، ...
هی بخوان
لالائیت را...،
پشت سکوت ابرها توفانیست
تیر را بردار
از چله این زمستان خون می بارد
هفت بار ...تیر
تیر می کشد دلم
را دستی نبود
چقدر من شهیدم...!
رنگ ابرها وُ تنم لاجورد
سپیده ای از موهایم ریخت
کبوتر را از لای دفترم هوا می دهی ...!؟
